Wewnętrzny rozwój społeczeństwa helleńskiego

Nie gra jej nie tylko ze względu na !zewnętrzne warunki bytu politycznego, ale także ze względu na zasadniczo odmienną organizację kultu. Gdziekolwiek pojawiali się prorocy w rodzaju izraelickich, było to zawsze w związku z istnieniem przemożnego kapłaństwa, mocno zorganizowanego w stan osobny. Prorok przeciwstawia się temu urzędowemu kapłaństwu rytualistycznemu, obojętnemu na wewnętrzne życie religijne ogółu. Reprezentuje on masę i swoją ekstazą wyraża stosunek tej masy do Boga, jej potrzeby wzruszeniowe nie znajdujące ujścia w ceremoniach i ofiarach, od których trzymana jest daleko. W Helladzie, gdzie nie wytworzył się odrębny stan kapłański, gdzie funkcje najwyższego kapłana sprawiał naczelnik rodu względnie król, a gdy królów zabrakło, urzędnik czasowy, gdzie ofiara składana była nie tylko w imieniu ludu i w jego obecności, ale z czynnym jego udziałem w uczcie następnej, nie było miejsca na proroka — na to przeciwieństwo kapłana.

Stwierdzenia powyższe zmuszają nas do rozważenia wewnętrznego rozwoju społeczeństwa helleńskiego. Zobaczymy, że tu się znajdzie rozwiązanie zagadnienia – w przeciwieństwach, które ten ustrój przedstawiał od pierwszej chwili osiedlenia się najeźdźców achajskich w zdobytym kraju, oraz w tych, które wynikły z różnicowania się pierwotnie dość prostych stosunków.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>