Stanowe i klasowe odmiany Heraklesa

Czyż potrzebnym jest omawianie bliższe stanowych i klasowych odmian Heraklesa? Jedne z nich niewątpliwie powstały w środowisku społecznie górującym nad tymi, których cechy wyśmiewano w opowieściach o siłaczu opoju, obżartuchu, oberwańcu, o naiwnym spódniczkarzu. Jest w Eddzie utwór zdający sprawę z rozmowy wytwornego, uczonego Odyna, boga rządzących jarlów, znającego runy, z Thorem, który przybywa boso, w płóciennej koszuli, z resztkami owsianego placka w torbie. Wdaje się z tym analfabetą o zmierzwionej brodzie i czuprynie, z tym bogiem burów – prostych chłopów – arystokratyczny Odyn i podkpiwa sobie z niego wytwornie. A Thor głuptas bierze wszystko za dobrą monetę. Większość tych samych cech, ale, że się tak wyrazimy, oglądanych z innej strony, znamionuje tego Heraklesa czy też te jego odpowiedniki, które są bohaterami klasy pracującej fizycznie. Występują tu także rysy śmieszne, rozwinięte bywają epizody humorystyczne. Lud pracujący wszystkich epok i wszystkich krajów chętnie śmieje się, chętnie karykatu- ruje nawet samego siebie. Wszelako, jak to widzimy w opowieści o niemieckim Silnym Mężu, o polskich: Toczygroszku i Żelaznej Pałce – dominuje w tych ludowych Heraklesach z jednej strony poczciwość wielka, z drugiej bujność. Poprzez epizody opowieści wyziera głęboka wiara w twórczą moc siły fizycznej, ujawniającą się w pracy i w walce przeciwko nieprawości. Silny Mąż, Żelazna Pałka, a w niektórych utworach składających się na Eddą, Thor – są idealnymi wzorami zespalającymi w sobie cechy wyczuwane przez klasy pracujące jako im właściwe, istotne. Klasy te kochają swoich Heraklesów, bo się w nich przeglądają jak w upiększającym zwierciadle.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>