Rozwój wewnętrzny plemienia galijskiego

Od dawna – o wiele przed wkroczeniem Rzymian – wciągnięte w orbitę życia gospodarczego powszechnego, tętniącego na wybrzeżach Morza Śródziemnego, plemiona galijskie nie mogły przystosować się do nowych warunków inaczej jak przekształcając swój ustrój. Wzmożona produkcja rolna i przemysłowa, konieczność wprzęgnięcia do tej produkcji możliwie największej ilości rąk czyniły anachronizmem nieznośnym tłumy pełnych sił i zawadiackich „nierobów“ szlacheckich okrążających panów, gardłujących za nimi na wiecach, uważających, że jedynym godnym ich spędzaniem czasu jest dużo jeść, więcej pić, brać jak najwięcej podarków i bić się przy sposobności. Podbój Galii przez Rzymian doprowadził do rychłej likwidacji tej klasy ludzi. Nie dziw, że czując, co jej grozi, broniła się. Ale likwidacja ta nie była jedynie dziełem władzy rzymskiej. Zagarnąwszy główne źródła produkcji rolnej i przemysłowej oraz kontrolę handlu w ręce swoje, arystokracja krajowa, przede wszystkim plemion najbardziej gospodarczo rozwiniętych, przyczyniła się walnie do zruj- 4 Dzieła tom I nowania znaczenia tych swoich wrogów naturalnych. Zostali przez rozwój klas społecznych zniwelowani i przestali grać rolę w nowym układzie, w którym znaczenie rodowego związku krwi słabło, na pierwszy zaś plan wysuwał się lokalny i terytorialny związek interesów gospodarczych klas opartych o własność prywatną. Słowem – ustrój analogiczny do tego, który istniał już dawno w krajach śródziemnomorskich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>