Ród berberski

W rodzie berberskim istnieje wewnętrzne zróżnicowanie płciami i pokoleniami, poszczególne zaś rody nie są równe godnością. Mężczyźni i kobiety to dwa oddzielne społeczeństwa, różne tradycją i wierzeniami. Częstokroć istnieją osobne targi męskie, osobne żeńskie. Kobiety żyją oddzielnie i pracują oddzielnie. Pokolenia nie utrzymują stosunków towarzyskich: synom nie wypada jadać w obecności ojców ani patrzeć na nich, gdy spożywają posiłek. Członkowie pokolenia młodszego nie uczestniczą czynnie w radzie wioskowej. Słuchają tylko, jak radzą ojcowie. Między rodami zaś rozróżnia się cztery kategorie godności. Najwyżej stoją te, które z łona swego wydały świętych – marabutów: następnie te, które są uznawane za spokrewnione z rodem Proroka – szorfa. Stan trzeci stanowią amma – rody tubylcze krwi berberskiej, zresztą dalekiej od czystości. Stan amma jest jeszcze silnie zróżnicowany wewnętrznie: są w nim stopnie godności. Najniżej wreszcie stoją rody pochodzące od przybyszów z Sahary, mniej lub więcej czarnoskóre – stan haraten. W ten sposób hierarchia społeczna opiera się jednocześnie na zasadzie etnicznej i na zasadzie gospodarczej i zawodowej: rody marabutów i szorfa zajmują najżyźniejsze grunty. Ludzie stanu haraten zajmują się rzemiosłem. Z tego stanu rekrutują się kowale.

Użytkowanie ziemi uprawnej nie jest wspólne. Każdy Berber ma swój własny kawałek pola. Ma też własne zwierzęta domowe. Ale pole to wydzielone jest z ziemi, nad którą władzę zwierzchnią sprawuje ród, a trzoda pasie się na pastwisku należącym do wioski względnie do zrzeszenia kilku wsi. Wspólną własność stanowi spichlerz wioskowy, prawie zawsze obronny, służący za ostatnie schronienie w razie napadu. Rzecz prosta, że jeśli naczelnik rodu zdoła wzmocnić swą władzę nad spichlerzem, staje się tym samym panem mieszkańców wioski.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>