Robotnik jako człowiek walczący

Jest to kultura harmonijna w zakreślonych przez rozwój klasy granicach. Tak harmonijna, że rzec można śmiało, iż od średniowiecza takiej ludzkość nie znała. Ale kultura wieków średnich, oparta na nieorganicznym podziale pracy wytwórczej i funkcji społecznych, zapatrzona była w zaświaty. Związany z organicznie rozczłonkowanym procesem produkcji robotnik przemysłowy nowoczesny czuje się nie samoistnym, w sobie zamkniętym twórcą, lecz współtwórcą, czynnym ogniwem w maszynowo-ludzkim procesie przekształcania materii i społeczności ludzkiej. Jest innym człowiekiem, człowiekiem dążącym, walczącym, twarzą zwróconym ku przyszłości, która nie przedstawia się jako raj odpoczynku, ucieczki od świata, ale jako świat wytężonego, nigdy nie przerywającego się twórczego wysiłku. W dążeniu swym do klasowej zwartości i do wyzwolenia w warunkach kapitalistycznej produkcji, na pierwszy rzut oka najmniej pomyślnych, zaczął on już wytwarzać swoistą kulturę przeciwstawiającą się bezwzględnie kulturze drobnomieszczańskięj i burżuazyjnej, aczkolwiek, rzecz prosta, szeroko zużytkowującą elementy przejęte od jednej i drugiej. Widzieliśmy, że ta kultura jest wszechstronna, że obok filozoficznego i moralnego nie brak jej gospodarczego i artystycznego wyrazu. Tym wszechstronniej i bujniej rozwinie się ona, gdy przestanie ją krępować przemoc klas panujących. O ile świat się nie cofnie w (rozwoju, o ile obecne kryzysowe pod względem gospodarczym, politycznym i socjalnym czasy nie pociągną regresji warunków wytwórczości, kultura ta może stać się kulturą najbliższej przyszłości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>