Pokolenia, wiek i stan w obrzędach religijnych

Jeśli chodzi o pokolenia, wiek i stan, to stwierdzić można, co następuje. Dzieci małe nie grają żadnej czynnej roli w ceremoniach i obrzędach religijnych, z wyjątkiem jedynym dziewczątek sypiących kwiaty w czasie procesji Bożego Ciała. Prowadzone bywają na nabożeństwa, ale tylko dlatego, że mie wiadomo co z nimi zrobić, gdy rodzice idą do kościoła. Młodociani są przeważnie religijnie bierni, jeśli nie wręcz obojętni, chyba że przez, miejscowego kapłana zostaną szczególnie zachęceni do udziału w którejś z organizacji religijnych przeznaczonych dla ich wieku. Młodzież męska zachowuje się przeważnie indyferentnie. Jeśli chodzi w niedzielę do kościoła, to daje często do zrozumienia, że czyni to dla spotkania innych, nie wchodzi do wnętrza, czasami nawet zachowuje się ostentacyjnie lekceważąco, paląc, rozmawiając głośno i śmiejąc się pod kościołem w czasie nabożeństwa. Natomiast u dziewczyn dorosłych okazywanie nabożności umiarkowanej, uczęszczanie regularne na nabożeństwa, udział w nich od początku do końca, śpiewanie wraz z innymi jest dobrze widziane, aby tylko ta nabożność utrzymana była w karbach i nie przeszkadzała oddawaniu potrzebnego czasu sprawom świeckim. Dziewczyna, która ostentacyjnie do kościoła nie chodzi, która nie odbywa spowiedzi wielkanocnej, traci w opinii. Ale taka, która dnie cale spędzać będzie na modlitwach i codziennie przystępować będzie do komunii, także niełatwo męża znajdzie. Mężczyznom żonatym i kobietom zamężnym uregulowana nabożność przystoi, ale również taka tylko, która nie przynosi uszczerbku w gospodarstwie. Natomiast starcy, którzy majętność swoją oddają spadkobiercom albo którzy, jeśli majętności nie mieli, niezdolni są do pracy, przechodzą do kategorii ludzi, których zawodem staje się nabożność. Albo siedzą „na lamencie“ (alimenty) u dzieci i rolą ich jest modlenie się i spełnianie dobrych uczynków za tych, którzy ich utrzymują. Albo przypasują torbę żebraczą i idą w świat wędrując od kościoła do kościoła i od odpustu do odpustu, modląc się za tych, którzy ich obdarują. W ten sposób społeczność włościańska przekazuje określonej swej części pieczę nad stosunkami z Bogiem. Zdolni do pracy pracują, niezdolni do niej modlą się za pracujących. Funkcje są jasno podzielone.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>