Plemiona galijskie i przewrót społeczny

W okresie zakończonym podbojem Cezara zachodzą w tych stosunkach zmiany głębokie. Plemiona galijskie przeżywają prawdziwy przewrót społeczny, którego wyrazem politycznym jest z jednej strony stronnictwo arwerneń- skie, z drugiej hedueńskie. Mamy do czynienia z postępującym rozkładem rozsadzanego dążeniami klasowymi od wewnątrz dawnego ustroju plemienno-ro- dowego, znanego nam dobrze u Celtów wyspiarskich – Brytonów i Irlandczyków – u których przetrwał on aż do wieków średnich. W ustroju tym zasadniczą grupą byl ojczycowy ród lokalny oparty na nominalnie wspólnej własności ziemskiej, zarządzanej w imieniu rodu przez jego dziedzicznego naczelnika, który rodowców osadzał na ziemi rodowej jako swoich klientów. Pozostała zaś po osadzeniu rodowców – będących oczywiście szlachtą – przestrzeń oraz ta ziemia, którą naczelnik włada bezpośrednio, osadzane są przez obcych na prawie poddaństwa. Rzecz prosta, że z chwilą gdy produkcja rolna zaczyna grać większą rolę handlową, naczelnik rodu dąży do oparcia swojej przewagi przede wszystkim na niezaprzeczonej własności bezpośrednio przez siebie posiadanej ziemi, do której rozrastający się ród rości nieustanne pretensje. Rzecz prosta, że usiłuje on także z rodowców swoich uczynić zwykłych dzierżawców, we wszystkim od niego zależnych. Wybuchają na tym tle walki, które doprowadzają do zlikwidowania rodowej własności rolnej na rzecz własności prywatnej. Nastąpiło to w Walii w wiekach XII-XIV, w Irlandii w XVI i XVII, w Górach Szkockich ostatecznie dopiero w połowie XVIII wieku. Tego samego procesu dają nam obraz walki wewnętrzne, które rozgrywają się w Galii I w. przed Chr. zarówno wewnątrz poszczególnych plemion, jak na całym jej obszarze.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>