Okres rozkwitu gospodarczego w Galii

Liczyć się musi tym bardziej, że wraz z utrwaleniem się władztwa rzymskiego rozpoczął się w Galii okres niebywałego rozkwitu gospodarczego. Z jednej strony otworzyły się dla produkcji galijskiej światowe rynki śródziemnomorskie, przede wszystkim italskie, z Rzymem na czele. Italia staje się wielkim odbiorcą galijskich przetworów mięsnych, galijskich sukien i filców, galijskich płócien, pierza, serów. Otwierają się rynki nowe: osiem legii stojących nad granicą germańską i drugie tyle wojsk sojuszniczych zaopatruje się w Galii w żywność, w sprzęt, w uzbrojenie. Zboże Heduów, Lingonów i Remów płynie nad Ren. U Heduów powstaje wielka wytwórnia pancerzy, w której rezyduje stała wojskowa komisja odbiorcza delegowana przez dowódcę armii nadgranicznej. Producenci lin kręconych z konopi galijskich zaopatrują w Arelacie i w Marsylii okręty morskie, w Moguncji flotę Renu: ci ostatni wzbogacają się tak dalece, że są w stanie wznieść na cześć Nerona kilkunastometrowej wysokości Lplumnę rzeźbioną od góry do dołu i uwieńczoną wielkim posągiem z brązu. Znacznie wcześniej jeszcze przedsiębiorcy transportu rzecznego w T ’’tecii (Paryżu) wznoszą za Augusta pomnik kamienny kilkupiętrowy, rzeźbiony na cześć Tyberiusza, jako namiestnika Galii za Augusta. Wznoszą go z własnych funduszów korporacyjnych w imieniu całego plemienia. A przecież są tylko korporacją zawodową, a Lutecja jest wówczas ośrodkiem drugorzędnym. Rozwija się też niebywale handel wewnętrzny galijski oraz – zwłaszcza od chwili podboju Brytanii za Klaudiusza – eksport palijski do Wysp Brytyjskich, których głównym dostawcą wytworów przemysłowych staje się Galia. Kapitały rzymskie, syryjskie, greckie napływają do Galii i ożywiają tam przemysł. Powstają wielkie przedsiębiorstwa ceramiczne, zalewające swymi wyrobami garncarskimi całą Galię, Brytanię, znaczną część Germanii. Powstaje dzięki Syryjczykom szklarstwo we wschodniej Galii. Staje ono od razu na wysokim stopniu rozwoju i tak się zakorzenia, że tradycja jego trwa tam dotychczas. Eksploatuje się na wielką skalę złomy marmuru, wapienia i piaskowców. Galia przecięta zostaje gęstą siecią doskonałych dróg bitych, zakładanych przede wszystkim w celach wojskowych, ale służących również handlowi. Rzymianie zaszczepili w Galii nowe formy organizacyjne produkcji przemysłowej. Oparta ona zostaje’ w znacznym stopniu na pracy przymusowej, niewolniczej, np. w kopalniach i może w wielkoprzemysłowym, standaryzowanym garncarstwie. Ale częstokroć kapitaliści uważają za korzystniejszą organizację produkcji na zasadach nakładu – chałupnictwa. Nakładca zaś nie zawsze jest wielkim kapitalistą. Częstokroć jest to po prostu średni kupiec związany interesami, sposobem życia, poziomem społecznym z klasą samodzielnych, drobnych i średnich rzemieślników. Ta zaś klasa bynajmniej przez rozwój większego przemysłu nie zostaje zepchnięta w dól. Owszem, wzbogaca się, potężnieje i podnosi się społecznie oraz we własnej świadomości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>