Obrzędy italskie

Słowem, czy z kozłami i kozami, czy z wilkami mamy do czynienia w obrzędach italskich, ukazują się nam one jako równorzędne postacie, przybierane przez moce, z jednej strony zapewniające płodność, bezpieczeństwo od złych potęg i życie, z drugiej – związane ściśle ze światem podziemnym, przy czym role kóz i wilków są wymienne – jak poucza nas opowieść o wilczycy pala- tyńskiej – mają jednak tendencję do wyspecjalizowania się. Kozy i kozły wychodzą z tego samego świata podziemnego, w którym zamieszkują wilki góry Soractes, są zwierzętami ofiarowanymi duchom podziemnym i jako takie nieczystymi: flamen dialis[32] nie może o nich wspomnieć nawet, a tym bardziej dotknąć się pod grozą splamienia rytualnego. Są jednak związane ściślej z wyobrażeniami o życiu płciowym i płodności. Kozioł jest symbolem zwierzęcym płodnej potęgi męskiej, tak samo jak caprificus jest jej symbolem roślinnym, koza zaś skojarzona jest z życiem kobiecym. Części ciała kozy, jej sierść, krew, wydzieliny są środkami zalecanymi przez farmakopeę starożytną na wszelkiego rodzaju dolegliwości kobiece, zwłaszcza na niepłodność. Juno Sospita, bogini żon i matek, odziana jest skórą kozią pokrywającą jej barki i głowę tak, że nad jej czołem widnieje maska kozia z rogami, niby czapka. W Falerii zaś, ojczyźnie Iunonis Quiritis, odbywa się w jej święto gonitwa za kozą. Przeciwnie wilk, występuje raczej w roli przedstawiciela świata podziemnego. Na jednym z fresków grobowcowych etruskich w Corneto, Hades ma głowę okrytą wilczą paszczęką. Wilki zaś z góry Soractes są niewątpliwie – zdaniem naszym – identyczne z duchami podziemnymi, z owymi manes, którym, według Serviusa, poświęcona była cała góra. A i wilczyca, karmicielka Romulusa i Remusa jest, mimo swej roli matczynej, mieszkanką jaskini podziemnej. Jest zapewne przedstawicielką tego świata zagrobowego, który pochłania życie wszelkie, ale w którym jednocześnie – jeśli wierzyć Wergilemu – ci, którzy przyjść mają, oczekują swej kolei. Nie darmo Lupercalia święcone są w lutym, w miesiącu całkowicie poświęconym czci zmarłych, i nie darmo jurne koziołki – luperkowie – wypadają z jaskini podziemnej. Jeśli zaś Carcopino t3S1 ma słuszność, wywodząc luperci od lupi-hirci, są one jednocześnie wilkami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>