Kwitnąca jabłoń w mitologii celtyckiej

Wróćmy jednak do kwitnącej jabłoni. W mitologii celtyckiej znanej nam z opowieści irlandzkich, jest ona elementem istotnym przedstawienia Krainy Żyjących — Tir inna m-Beo, gdzie zamieszkują bogowie i gdzie zmarli czekający na nowe wcielenie spędzają czas w rozkoszy, spijając miód z potoków i piwo z deszczu, najadając się mięsem codziennie odradzających się wieprzy, ścigając się na wozach i na łodziach, tonąc w objęciach przepięknych kobiet — sami wiecznie młodzi, wiecznie zdrowi — nieśmiertelni dzięki owocom rosnącej na środku wyspy wielkiej jabłoni o kryształowych kwiatach i złotych liściach, pełnej cudnie dzień i noc śpiewających ptaków. Jabłoń streszcza w sobie całą mistyczną moc życia dalekiej wyspy. Przepływał kiedyś około jej brzegów Mael Duin i12′, irlandzki Odyseusz, otrzymał trzy jabłka od Królowej Kobiet i te trzy jabłka starczyły mu na żywność dla niego i całej załogi na długie miesiące. Gdy zaś pojawi się przed bohaterem nieznana niewiasta z Ziemi Nieznanej i potrząśnie przed nim melodyjną gałęzią cudownej jabłoni, bohater odpłynąć musi tam, skąd się nie wraca: umiera. Jabłoń jest tu czymś więcej niż tylko symbolem: wyobrażana jest jako istniejąca realnie i ma nawet swoje odpowiedniki w rzeczywistości zmysłowej. Każda tuath irlandzka, tj. każdy klan lokalny ma w miejscu zboru i kultu własne drzewo klanowe, z którego życiem związane są życie, trwanie, rozrost, potęga i w ogóle pomyślność klanu. Drzewem tym jest zwykle jabłoń. Pełni ona funkcję realną: jest postacią, w której wyobrażana jest więź społeczna i jednocześnie jest symbolem, znakiem widomym grupy zasadniczej, którą w starożytnej Irlandii jest tuath.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>