Izrael dokonał dzieła wielkiego – kontynuacja

Ale innego zgoła niż Hellenowie. Dal światu jedną z jego rełigii powszechnych – chrześcijaństwo i wpłynął silnie na utworzenie się drugiej — islamizmu. Nie przyczynił się jednak do wyrobienia myśli ludzkiej krytycznej, zanim sam nie uległ przemożnemu wpływowi myśli filozoficznej greckiej w okresie rabinicznego i talmudycznego swego rozwoju religijnego. W czasach wczesnych, mimo pewnych zapędów w kierunku świec- kości, o czym świadczą m. in. Księgi Królewskie Biblii – przybiera zdecydowanie postać myśli narodowo-religijnej, później zaś indywidualistycznie religijnej. Stosunek narodu do Przedwiecznego, narodu tego do sprzymierzeńca i władcy wyłącznego, „zazdrosnego“ – oto zagadnienie naczelne, tak ważne, że spycha w cień wszystko inne. W okresie rabinicznym występuje zagadnienie nowe – stosunek jednostki do Boga i takie jej udoskonalenie wewnętrzne, by odpowiadała zamiarowi bożemu. Rozwiązanie tych zagadnień wskazane jest nie przez rozum, ale przez objawienie i przez tradycję. Prorocy i kapłani, wizjonerzy i rytualiści – to twórcy religijnej myśli Izraela. Po nich dopiero przyszli racjonalistyczni komentatorzy, których bardzo poza tym przenikliwa myśl krytyczna staje jednak onieśmielona przed kartami księgi Zakonu. Prawo boskie jest raz na zawsze dane. Prawo ludzkie jest jeno jego wynikiem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>