Heduowie i Arwernowie

Pierwsze z nich osiadło na skrzyżowaniu dróg handlowych, najważniejszych w Galii, w części zachodniej obecnej Burgundii. Przez obszar ich zmuszone były przeciągać transporty towarów kierowane przewłokami10- prowadzącymi od Saône, dopływu Rodanu, do Yonne, dopływu Sekwany. Granice ich sięgały Loary, na której posiadali porty. Inne porty mieli nad Saône. Dzięki temu położeniu uzależniony był od nich handel, korzystający z najważniejszych w Galii dróg handlowych o znaczeniu międzynarodowym: droga wiodąca od Morza Śródziemnego Rodanem, Saône, Mozelą i Renem do Morza Północnego oraz od tegoż Redanu Loarą lub Sekwaną do portów, z których odbijano do Wysp Brytyjskich. A więc najdogodniejsze drogi, którymi z Kornwalii brytyjskiej tranzytowała cyna niezbędna dla wyrobu brązu, w przeciwnym zaś kierunku towary śródziemnomorskie, w pierwszym rzędzie wino, eksportowane masowo do Galii i tranzytujące przez nią do dzisiejszych Anglii i Irlandii. Uzależniwszy od siebie sąsiednie plemiona, przede wszystkim siedzące na dogodnej przewłoce plemię Mandubiów (okolice Dijon) z ich stolicą Alezją, Heduowie wcześnie zagarnęli w swrnje ręce klucze tranzytu przez Galię. Poza ich zasięgiem pozostała jedynie droga wiodąca wzdłuż Garonny od Bordeaux przez Tuluzę do Narbonny nad Morzem Śródziemnym.

To położenie centralne określiło kierunek polityki Heduów. Nie ograniczają się oni bowiem wyłącznie do roli kluczników ściągających myta od przejeżdżających kupców obcych. Występują wcześnie w roli czynnych producentów, którzy z położenia swego korzystają dla popierania eksportu towaru własnego. Kraj ich rodzi obficie doskonałą pszenicę – wprawdzie nie tak wysokiego gatunku, jak pszenica sąsiednich Remów (w dzisiejszej Szampanii), ale z Remami łączą Heduów stosunki przyjacielskie. Zboże Heduów i Remów staje się rychło produktem pożądanym na targach południowej Galii i w portach Morza Śródziemnego. Najważniejszy jednak ich eksport stanowią wyroby metalurgiczne, zwłaszcza żelazne i pobielane miedziane oraz wytwory emalierstwa na metalu. Na obszarze Heduów znajdują się bogate złoża doskonałej rudy żelaznej – nie wyczerpane dotychczas. W okolicach Le Creusot, gdzie obecnie ma swoją siedzibę światowego znaczenia huta Schneidera wytwarzająca szyny, żelazo budowlane i armaty, Heduowie wytapiają żelazo na miecze, które wywożą masowo na wschód. W pobliskim Bihracte, stolicy ich, odkryto całą dzielnicę pracowni metalurgicznych, w której kowale sąsiadowali z emalierami ozdabiającymi hełmy, rękojeści mieczów i spinki. U poddanych władzy hedueńskiej Mandubiów w Alezji kwitło brązownictwo oraz sztuka pokrywania wyrobów miedzianych powłoką aliażu cyny, co przedmiotom nadawało wygląd srebra. Był to wynalazek miejscowy, a wyroby były tak doskonałe, że wzbudzały podziw u Greków i Rzymian.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>