Heduowie i Arwernowie – kontynaucja

Heduowie są też jednym z najpotężniejszych gospodarczo plemion galijskich, a rozporządzając także potęgą militarną, usiłują uzależnić od siebie plemiona inne w myśl swojego interesu gospodarczego. Ekspansja ich idzie z jednej strony w kierunku związania z sobą metalurgicznie czynnych plemion Galii środkowej: rozciągają swoją opiekę nad Biturigami (dzisiejsze Berry), zapano- wują nad Segusjawami, władcami eksploatacji żelaza w okolicach dzisiejszego St. Etienne. Jednocześnie skupiają wkoło siebie grupy plemion osiadłych w dorzeczu Saône i usiłują utrwalić swoje wpływy w kierunku Sekwany oraz zwłaszcza w kierunku Rodanu, na którym wolność żeglugi jest warunkiem niezbędnym ich rozwoju gospodarczego. W dążeniu tym znajdują naturalnych sprzymierzeńców w marsylijskich Grekach oraz następnie w sprzymierzeńcach Marsylii i od 121 r. przed Chr. władcach Galii Narbońskiej, Rzymianach. Interesy najpotężniejszego gospodarczo plemienia w Galii środkowej są identyczne z interesami władców rynków śródziemnomorskich. Heduowie otrzymują od Rzymian tytuł „braci i krewnych ludu rzymskiego“ i to przymierze staje się kamieniem węgielnym zarówno hedueńskiej, jak rzymskiej polityki w Galii. Rzymianie podbijają Galię dzięki wydatnej pomocy Heduów i następnie rządzą nią opierając się na nich. Heduowie stają się najpierwszymi w Galii dzięki opiece Rzymu.

Główną przeszkodą w dążeniach Heduów do ekspansji gospodarczej jest polityka Arwernów. Ci usiłują również uzależnić od siebie plemiona sąsiednie, a nawet całą Galię. Udaje im się to na krótko, na cza3 panowania jednego potężnego króla, Bituita. Rozporządzają znaczną siłą wojenną i siedzą w kraju trudno dostępnym, górskim, obronnym, z którego urządzają wyprawy na sąsiadów, zmuszając ich do opłacania danin. Sami nie doszli do tak wysokiego rozwoju gospodarczego, jak Heduowie. Ale mają złoto, które znajdują w piasku swoich potoków, i siedząc w pobliżu Rodanu usiłują zmusić kupców dążących z Marsylii, na północ do opłacania im myta. Tym samym są wrogami Heduów i Marsylii, a następnie Rzymian i w dążeniu swoim do opanowania jak największej części Galii, nie mogąc celu swego dopiąć siłami własnymi, wzywają pomocy Germanów. Oddają im na pastwę Heduów i hedueńskich sprzymierzeńców za cenę panowania na pozostałym obszarze.

W ten sposób przejawiają się w Galii dwie tendencje rozwojowe zasadniczo sprzeczne, obie mające swoje źródło w strukturze gospodarczej i politycznej kraju zaludnionego przez niezależne plemiona mające sprzeczne interesy. Konsekwencją jednej jest przekształcenie Galii na obszar gospodarczy jednolity w ramach imperium powszechnego. Konsekwencją drugiej byłby rozbiór Galii i wzmocnienie władztwa Arwernów nad częścią jej środkową. Przekonamy się, że obie te tendencje mają uzasadnienie głębsze w stosunkach społecznych – w przeciwieństwach i zbieżnościach dążeń kłas i stanów – wewnątrz plemion galijskich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>