Cezary Arelateński

Zatrzymaliśmy się nieco dłużej nad Cezarym Arelateńskim nie tylko dlatego, że działalność jego homiletyczna wydaje nam się dobrym przykładem, ale także dlatego, że może być ona śmiało uważana za typową. Należy bowiem stwierdzić, że stała się ona wzorem dla niezliczonych biskupów i misjonarzy w całym Zachodnim chrześcijaństwie. Uczeń Cezarego w napisanym przez siebie żywocie tego świętego mówi, iż odpisy swych kazań wręczał on przejeżdżającym duchownym, aby wygłaszali je w swoich diecezjach i parafiach. A takich przejezdnych było wielu, Arelat leżał bowiem na drodze z Rzymu do Galii. Studium zaś literatury kaznodziejskiej wczesnośredniowiecznej za przeciąg kilkuset lat wykazuje, jak przemożny był wpływ Cezarego, bodaj nawet większy niż Augustyna i Ambrożego, na tego rodzaju utwory, zwłaszcza przeznaczone dla szerokich rzesz. A obok kazań mamy liczne bardzo świadectwa inne, świadczące o tym, w jakim kierunku szła przede wszystkim akcja Kościoła, że wspomnimy tylko o penitencjariuszach, tj. wykazach popełnianych grzechów i odpowiednich każdemu z nich pokut. Zagadnieniem naczelnym, nieomal jedynym, nie jest kwestia dogmatu, lecz kwestia walki z obyczajami, z czynami, z kierunkami działalności, z praktycznymi postawami i kwestia wytworzenia postaw innych, skłonienia do działalności innej, do czynności organicznie wiążących się z tradycją rzymsko-chrześcijańską. Słowem, Kościół był w pierwszym rzędzie czynnikiem organizującym działalność człowieka żyjącego wśród ludzi innych. Doprowadził on do pomyślnego zakończenia omówiony wyżej proces adaptacji życia zbiorowisk barbarzyńskich do wzoru rzymskiego, proces, o którego kierunku zadecydowały zmiany zaszłe u podstawy życia tych gromad ludzkich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>