Begardzi i beguinki

Tak samo z begardami i beguinkami, tymi powstałymi w końcu w. XII w dorzeczu dolnego Renu i Mozy komunistycznymi zrzeszeniami mężczyzn i kobiet, pragnących żyć cnotliwie z pracy rąk własnych, oddając nadmiar potrzebującym. Beguinki przetrwały we Flandrii: dziś jeszcze można w Gandawie i Bruges oglądać ciche ich i pracowite osiedla. Begardzi – męski ich odpowiednik – w dążeniu do wolności nie skrępowanej niczym, nawet wspólnotą własności, ulegli rozkładowi puściwszy się na włóczęgę. Termin begard stał się wkrótce synonimem „wesołego kompana“, beztroskiego i bezdomnego „ptaka niebieskiego“, obojętnego zarówno na ciężki, jak na dobry los, lekceważącego pieniądz i uciekającego od pracy. Ruch begardów zwyrodniał w nihilizm bezwzględny. Niemniej wyszedł on z tych samych założeń i grupował początkowo te same elementy, co waldensi, franciszkanie, umiliati, co następnie – w końcu już w. XIII – przez robotnika tkackiego z Parmy założony związek Braci Apostolskich, którzy powstawszy przeciwko zeświecczeniu Kościoła przebiegali Włochy wzywając możnych do pokuty, kler do apostolskiego trybu życia i głosząc hasło wspólności dóbr materialnych. Tolerowani początkowo jako niegroźni szaleńcy, po latach dwudziestu, gdy wpływ ich rozszerzył się, potępieni zostali kolejno przez dwóch papieży, Honoriusza IV i Mikołaja IV. Przywódca ich, tkacz Segarelli, został w r. 1300 spalony na stosie wraz z wielu współwyznawcami, co popchnęło pozostałych do powstania otwartego. Pod wodzą następcy Segarełliego, nazwiskiem Dolcino, opanowali pewną górę w pobliżu Vercelli, umocnili ją i w fortecy tej wytrzymali bohatersko długie oblężenie, aż ich głód zmusił do kapitulacji. Pierwsze to było w Europie chrześcijańskiej powstanie zbrojne religijnej sekty o charakterze komunistycznym, które o lat przeszło dwieście poprzedziło wojnę z anabaptystami monaslerskimi. Dolcino został spalony w 1307 r.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>