Arystokracja galijska

Że arystokracja galijska prowadziła gospodarkę zbożową i hodowlaną na wielkich obszarach, co nie jest możliwe przy zachowaniu ustroju rodowego, mamy tego dowody w licznych wzmiankach Cezara o izolowanych, daleko od wsi wznoszących się budynkach gospodarczych, aedificia, do których robotnicy schodzą się tylko na krótkie okresy wielkich robót polnych. Z tegoż faktu, w związku z wyraźnym wymienieniem przez Cezara poddańczego pospólstwa, wynika, że ludność chłopska, nie należąca do rodów i obowiązana do robocizn, musiała być w Galii dość liczna. 0 tym zaś, że polityka możnowładztwa ziemskiego prowadziła do jej powiększenia, świadczy fakt, że w czasach już rzymskich wielu z dawnych wolnych ludzi, gdy znikać poczęli panowie typu Du- mnorixa, osiedli jako chłopi dzierżawcy na ziemiach prywatnych, o ile nie poszli służyć wojskowo Rzymianom lub nie wywędrowali za Ren, gdzie osiadali na pustkowiach. Osadzali też możni galijscy cale wsie i nawet okręgi jeńcami wojennymi. Rzecz prosta, że wzmożenie się klasy obszarniczej szło w parze z uciśnieniem tej ludności wieśniaczej, tym dotkliwszym, że znaczna część jej pochodziła z dawnych ludzi wolnych. Bunty chłopskie stały się w Galii rzymskiej zjawiskiem częstym, od najstarszego ze znanych nam buntu Maricusa w 68 r. po Chr. aż do strasznego powstania tzw. bagaudów, za których sprawą Galia w połowie wieku III po Chr. spłynęła krwią pańską i stanęła w pożodze dworów. A znamienną jest rzeczą, że hasłem wysuwanym przez Maricusa jest powrót do obyczaju dawnego, jak również że do walki z tym nieprzyjacielem Rzymu i bojownikiem niepodległości Galii stają oddziały ochotnicze z arystokratycznej młodzieży galijskiej studiującej w Autun, wspomagane przez jedną zaledwie rzymską kohortę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>